Ανοξείδωτη πλάκα 316l

Η ανοξείδωτη πλάκα 316L είναι ένα υλικό από ανοξείδωτο χάλυβα με υψηλή αντοχή στη διάβρωση και αντοχή σε υψηλή θερμοκρασία. Η χημική σύνθεση περιέχει στοιχεία, όπως χρώμιο, νικέλιο και μολυβδαίνιο, τα οποία μπορούν να αντισταθούν στην επίθεση διάβρωσης χλωριούχου και θειικού άλατος και έχουν εξαιρετική αντοχή στη φθορά, αντοχή στη θερμότητα και απόδοση συγκόλλησης. Χρησιμοποιείται ευρέως στη χημική βιομηχανία, τη θαλάσσια μηχανική, τον ιατρικό εξοπλισμό, την επεξεργασία τροφίμων, την κατασκευή χαρτιού, τη ναυπηγική, τις κατασκευές και άλλους τομείς. Οι συνήθεις προδιαγραφές του είναι πάχος 0.3-100mm, πλάτος 1000-2000mm, μήκος 2000-6000mm.

Όταν εμφανίζονται καφέ κηλίδες στην επιφάνεια του ανοξείδωτου χάλυβα, οι άνθρωποι εκπλήσσονται: "Ο ανοξείδωτος χάλυβας δεν θα σκουριάσει, και αν σκουριάζει, δεν είναι ανοξείδωτος χάλυβας. Μπορεί να υπάρχει κάτι λάθος με την ποιότητα του χάλυβα." Παρεξήγηση. Ο ανοξείδωτος χάλυβας θα σκουριάσει υπό ορισμένες συνθήκες.

Ο ανοξείδωτος χάλυβας έχει την ικανότητα να αντιστέκεται στην ατμοσφαιρική οξείδωση, δηλαδή να μην σκουριάζει, και έχει επίσης την ικανότητα να αντιστέκεται στη διάβρωση σε μέσα που περιέχουν οξύ, αλκάλιο και αλάτι, δηλαδή αντοχή στη διάβρωση. Ωστόσο, η αντοχή του στη διάβρωση εξαρτάται από τις χημικές ιδιότητες του ίδιου του χάλυβα. Σύνθεση, αμοιβαία κατάσταση, συνθήκες χρήσης και περιβαλλοντικός τύπος μέσου. Για παράδειγμα, το 304 έχει απολύτως εξαιρετική αντοχή στη διάβρωση σε στεγνή και καθαρή ατμόσφαιρα, αλλά όταν μεταφέρεται στην παραθαλάσσια περιοχή, σε θαλάσσια ομίχλη που περιέχει μεγάλη ποσότητα αλατιού, θα σκουριάσει σύντομα και ο ανοξείδωτος χάλυβας 316 είναι καλός. Επομένως, δεν είναι κανένα είδος ανοξείδωτου χάλυβα που είναι ανθεκτικό στη διάβρωση και δεν σκουριάζει ανά πάσα στιγμή.

Οι δύο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενοι ανοξείδωτοι χάλυβες είναι οι 304 και 316L (ή που αντιστοιχούν στο γερμανικό/ευρωπαϊκό πρότυπο 1.4308, 1.4408), η κύρια διαφορά της χημικής σύνθεσης μεταξύ 316L και 304 είναι ότι το 316L περιέχει Mo και είναι γενικά αποδεκτό ότι το 316L έχει καλύτερα αντοχή στη διάβρωση, πιο ανθεκτική στη διάβρωση από το 304 σε περιβάλλον υψηλής θερμοκρασίας. Επομένως, σε περιβάλλοντα υψηλής θερμοκρασίας, οι μηχανικοί επιλέγουν γενικά εξαρτήματα κατασκευασμένα από υλικά 316L. Αλλά το λεγόμενο τίποτα δεν είναι απόλυτο, στο περιβάλλον συμπυκνωμένου θειικού οξέος, μην χρησιμοποιείτε 316L όσο υψηλή θερμοκρασία κι αν είναι! Διαφορετικά, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος μελετά μηχανική έχει μάθει νήματα και να θυμάστε ότι για να αποφευχθεί η δέσμευση των νημάτων σε υψηλές θερμοκρασίες, πρέπει να εφαρμοστεί ένα σκούρο στερεό λιπαντικό: δισουλφίδιο του μολυβδαινίου (MoS2), από το οποίο προκύπτουν 2 σημεία Το συμπέρασμα δεν είναι: [1] Το Mo είναι πράγματι μια ανθεκτική σε υψηλές θερμοκρασίες ουσία. [2]: Το μολυβδαίνιο μπορεί εύκολα να αντιδράσει με ιόντα θείου υψηλού σθένους για να σχηματίσει σουλφίδιο. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα είδος ανοξείδωτου χάλυβα που να είναι εξαιρετικά ανίκητο και ανθεκτικό στη διάβρωση. Σε τελική ανάλυση, ο ανοξείδωτος χάλυβας είναι ένα κομμάτι χάλυβα με περισσότερες ακαθαρσίες (αλλά αυτές οι ακαθαρσίες είναι πιο ανθεκτικές στη διάβρωση από τον χάλυβα) και ο χάλυβας μπορεί να αντιδράσει με άλλες ουσίες.